منتظران مهدی (شیعیان ضد ماسون)
مذهبی و تاریخی و فرهنگی
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: ضد ماسون - دوشنبه ٢ امرداد ۱۳٩۱

موسی و شبان

دیــد   مــوسی    یک   شبانی   را   بـه  راه                   کاو    همی     گفت:   ای   خـدا   و   ای   الـه

تو     کــجایی     تا    شوم    من     چاکـــرت                 چارقت       دوزم      کنم       شانه     ســـرت

ای  خـــدای   من   فـــــدایت   جـــــان    من                  جمله     فرزندان     و    خان     و    مان    مـن

جامه ات     شویم       شپشهایت     کــشم                  شیر       پیشت       آورم       ای        محتشم


ور     تــو     را    بیماریی    آید    بــه    پیش                  من   تو    را   غمخوار   باشم   همچو  خویش

دستکت         بـوسم         بمـالم       پــایکت                 وقت       خـواب       آیم       بروبم       جایکت

گـر      بدانم      خــانه‌ات    را     مـن    دوام                   روغن    و     شیرت     بیارم   صبح   و    شام

هــم        پنیر       و       نــانهای      روغـنین                   خـمره‌    ها          چغرات    های      نـــازنیـن

سازم   و    آرم   به   پیشت    صبح   و  شام                   از    من     آوردن     ز     تو    خـوردن    تمـام

ای     فـدای     تو      همه     بــزهای    مـن                   ای   به  یادت   هی   هی   و  هی  های  من

زیـن   نمط   بیهوده   می گفت:   آن  شبــان                   گفت    موسی:   با   کیستت   ای   فــــــلان

گـفت:    با    آن   کس   کـه   ما   را   آفـــرید                   این    زمین    و    چـرخ    از    او     آمد   پدید

گفت    موسی:   های   بس    مدبر    شدی                  خود      مسلمان     ناشده     کـافر      شدی

این چه  ژاژ  است و چه کفر  است و  فشار                   پنبه ای       اندر       دهان       خود      فشـار

گند     کـفر     تــو    جهان    را    گنـده   کرد                    کفر     تو     دیبای    دین    را     ژنده     کـرد

چــــارق   و   پاتابه    لایق   مــــر تـو  راست                   آفتابی     را     چنین   ها     کـی    رواست؟

گـر   نبندی    زین    سخن    تو     حلق    را                     آتشی        آید        بسوزد        خلق       را

با   که   می گویی   تو   این   با   عم  و خال                    جسم    و    حاجت    در   صفات   ذوالــجلال

شیر  او  نـــــوشد  که، در  نشـــو و نماست                    چارق   او   پوشد   که،   او   محتاج  پــاست

گفت :    ا ی     مـوسی     دهانم    دوخـتی                    و ز       پشیمانی،     تو     جانم     سوختی

جـامه    را    بدرید    و    آهی    کـرد    تفت                     سر       نهاد       اندر      بیابان     و     بـرفت

وحی     آمد     سوی     موسی    از     خدا                      بنده       ما       را       چرا      کردی     جدا؟

تـو       برای        وصل        کردن       آمدی                      نی       برای       فصـل       کردن      آمـدی

تـا       توانی       پا      منه     انـدر      فـراق                     ابغض        الاشیاء         عندی        الطلاق

هــــــــر    کسی    را    سیـرتی   بنهاده‌ایم‌                     هر     کسی     را     اصطلاحی      داده‌ایـم

در   حـق   او    مـدح    و    در   حق   تو   ذم                     در   حق   او   شهد   و   در   حق   تـو   سم

در    حـق    او    نـور    و  در    حق    تو   نار                     در   حق    او    ورد    و   در    حق   تـو   خار

در    حق   او    نیک    و   در   حـق   تـو   بـد                     در     حق    او    خوب   و   در   حق  تـو   رد

مـا    بـری    از    پاک    و    نـاپاکی   همه                         از       گرانجانی       و      چالاکی     هـــمه

مـــن    نـکردم    خلق    تا    سودی   کنم                        بلکه      تا      بر     بندگان      جـودی     کنم

هـندیان      را      اصطلاح      هـند     مدح                        سندیان       را       اصطلاح       سند      مدح

ما     بـرون     را     ننگریم     و     قال    را                       ما     درون      را      بنگریم      و     حال     را

ناظر       قلبیم       اگـر       خاشع       بود                       گر      چه     لفظ     و     گفت   ناخاضع   بود

چـند    ا ز   این   الفاظ   و   اضمار   و مجاز                       سوز   خواهم   سوز   با   آن   سوز   و  ساز

آتشی     از    عشق    در    جان   بــرفروز                       سر   به    سر    فکر   و   عبارت   را   بـسوز

مـوسیا         آداب         دانان        دیگرنـد                        سوخته       جان      و      روانان       دیگـرند

عاشقان   را  هر  نفس  سوزیدنی  اسـت                        بر    ده     ویران    خراج    و   عشـر   نیست

گـر    خطا    گـوید    و   را    خاطی   مگـو                         گر   شود   پر   خون   شهید   آن   را   مشو

خـون   شهیدان   را  ز  آب  اولی‌تر  اسـت                        این    خطا   از   صد   صواب   اولی‌تر   است

تـو     ز  سر    مستان     قلاووزی    مجـو                        جامه     چاکان     را     چه     فرمایی    رفـو

ملت   عشق   از  همه   دینها   جـداسـت                        عاشقان     را    مذهب    و    ملت   خداست

بعد  ز  آن  در  سر  موسی  حق  نـهفـت                         رازهایی       کان       نمی‌آید     به     گــفت

بر      دل     موسی     سخنها      ریختند                         چند       پرید      از       ازل       سوی      ابد

بعد  از  این  گر  شرح گویم ابلــهی است                       زانکه    شرح     آن     ورای     آگـهی   است

چونکه  موسی  این  عتاب  از حق شنید                        در      بیابان     در      پی      چـوپان      دوید

بر   نشان    پای    آن    سرگشته   رانـد                         گرد         از         پره       بیابان       بـرفشاند

گام      پای       مردم     شوریده     خـود                        هم       ز       گـام       دیگران       پیدا      بود

یک  قدم   چـون   رخ   ز   بالا   تا   نشیب                        یک    قدم    چون    پیل    رفته    بــــــر  اریب

گاه     چون     مـوجی    برافرازان    علم                        گاه      چون      ماهی     روانه     بر     شکم

گاه      حـیران      ایستاده      گه    دوان                        گاه    غلطان     همچو    گوی    از    صولجان

عاقبت     دریـافت     او     را     و     بدید                        گفت:     مژده    ده    که    دستوری    رسیـد

هیچ       آدابی       و      تــرتیبی     مـجو                      هر    چه     می‌خواهد      دل      تنگت     بگو

کفر   تو   دین   است   و   دینت  نور جان                       ایمنی       وز       تو      جهانی      در      امان

ای    معـاف     یفعل     الله     ما    یشاء                        بی       محـابا      رو      زبان      را      برگشـا

گفت:   ای   موسی،   از   آن  بگذشته‌ام                      من     کنـون     در     خـــون     دل    آغشته‌ام

تـازیانه       بر       زدم       اسبم   بگشت                      گنبدی       کرد      و    ز     گردون    برگذشت

محرم         ناسوت         مالاهوت      باد                       آفرین     بر     دست     و     بر     بازوت     باد

نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :


>