منتظران مهدی (شیعیان ضد ماسون)
مذهبی و تاریخی و فرهنگی
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: ضد ماسون - یکشنبه ۱۸ تیر ۱۳٩۱

ولادت امام سجاد (ع)

 درباره تولد با سعادت امام علی ابن‌الحسین(ع)، معروف به امام زین‌العابدین(ع) اتفاق دیدگاهی میان مورخان و سیره‌نگاران نیست. برخی از آنان پنجم شعبان، برخی هفتم، و برخی نهم این ماه، و برخی نیمه جمادی‌الاول را روز تولدش دانسته‌اند، و هم‌چنین برخی سال ۳۸ و برخی سال ۳۶ و برخی دیگر سال ۳۷ هجری را سال تولد آن حضرت ذکر کرده‌اند، ولیکن معروف و مشهور در میان شیعیان، روز پنجم شعبان سال ۳۸ هجری، تاریخ تولد آن حضرت می‌باشد.

پدرش امام حسین ابن‌علی(ع) و مادرش شهربانو دختر یزدگرد سوم است. وی از سوی پدر با یک واسطه به امیرمؤمنان علی ابن‌ابیطالب(ع)، خلیفه و جانشین پیامبر(ص)، و با دو واسطه به پیامبر اسلام حضرت محمد(ص)، و از سمت مادر با یک واسطه به یزدگرد سوم، امپراتور و شهریار ایران منتهی می‌گردد. بنابراین، نسب آن حضرت هم از سوی پدر و هم از جانب مادر به حاکمان و زمامداران عرب و فارس می‌رسد


برای مادرش شهربانو، نام‌های دیگری چون: شاه زنان، جهان بانو، سلافه، خوله، و بره، نیز ذکر گردیده است و پس از ازدواج با امام حسین(ع) به سیده‌النساء معروف گردید.

بنا به روایت شیخ مفید، امام علی ابن‌ابیطالب(ع) در عصر خلافت خویش، حریث ابن‌جابر حنفی را به حکومت یکی از نواحی شرق عالم اسلام برگمارد، و او در زمان حکومت خود، دو دختر یزدگرد سوم، امپراتور بزرگ ایران را به نزد آن حضرت فرستاد. امام علی(ع) یکی از آن دو را به فرزندش حسین(ع) بخشید، و از آن بانوی شریف، امام سجاد(ع) متولد گردید، و دیگری را به محمد ابن‌ابابکر واگذاشت، که جناب قاسم ابن‌محمد نیر از او متولد شد، بنابراین، امام سجاد(ع) و قاسم ابن‌محمد ابن‌ابابکر، پسرخاله یکدیگر می‌باشند. که قاسم ابن‌محمد، جد مادری امام جعفر صادق(ع) می‌باشد.

درباره محل تولد امام زین‌العابدین(ع) اکثر مورخان، شهر مدینه را ذکر کرده‌اند. ولیکن با توجه به این‌که تولد آن حضرت، بنا به گفته بسیاری از تاریخ‌نگاران، دو سال پیش از شهادت امام علی ابن‌ابیطالب(ع) بود، و در ایام خلافت آن حضرت، تمامی فرزندان و خانواده وی، به همراهش در کوفه به سر می‌بردند و تا صلح امام حسن مجتبی(ع) در کوفه استقرار داشتند، باید محل تولد آن حضرت، شهر کوفه باشد، نه شهر مدینه!

لقب‌های شریف آن حضرت عبارتند از: زین‌العابدین، سیدالعابدین، سیدالساجدین، زین‌الصالحین، وارث‌العلم‌النبیین، سجاد، زاهد، عابد، بکاء، ذوالثفنات، زکی، و امین. و کنیه‌های آن حضرت عبارتند از: ابومحمد، ابوالحسن، و به قولی ابوالقاسم.

گفتنی است که نسل حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع)، منحصرا از امام زین‌العابدین(ع) بوده، و تمامی سادات حسینی، نسب به این امام همام می‌برند.

امام زین العابدین(ع) در زندگی خویش ۹ خلیفه هم‌عصر بوده است که به‌ترتیب عبارتند از: امام علی ابن‌ابیطالب(ع) از بنی‌هاشم، امام حسن مجتبی(ع) از بنی‌هاشم، معاویه ابن‌ابوسفیان از بنی‌امیه، یزید ابن‌معاویه از بنی‌امیه، معاویه ابن‌یزید از بنی‌امیه، عبدالله ابن‌زبیر از آل‌زبیر، مروان ابن‌حکم از بنی‌امیه، عبدالملک ابن‌مروان از بنی‌امیه، ولید ابن‌عبدالملک از بنی‌امیه.

امام زین العابدین(ع) جز در ایام خلافت امیرمؤمنان(ع) و امام مجتبی(ع)، از سایر خلفا و حاکمان و عاملان محلی آنان، فشارها و ستم‌های زیادی متحمل گردید، که زشت‌ترین و فجیع‌ترین آن‌ها از سوی یزید ابن‌معاویه به ایشان تحمیل گردید، که در حکومتش، امام حسین(ع) و یارانش را در کربلا شهید و بازماندگانش، از جمله امام زین‌العابدین(ع) را اسیر نمود، و از این بابت قلوب اهل‌بیت(ع) و مؤمنین را جریحه‌دار، و لعن ابدی را برای خویش و هم‌دستان خود فراهم نمود.

امام زین العابدین(ع) پس از شهادت پدر ارجمندش امام حسین(ع)، بنا به وصیت آن حضرت، به مقام امامت نایل آمد، و به مدت ۳۵ سال عهده‌دار مقام عظمی ولایت و امامت بود، و سرانجام در محرم سال ۹۵ هجری، از سوی ولید ابن‌عبدالملک، مسموم، و سپس به شهادت رسید، و در قبرستان بقیع، در کنار قبر مطهر عمویش امام مجتبی(ع) به خاک سپرده شد

امام سجاد(ع)  فرمودند:

سه چیز سبب نجات مؤمن است :

1- بازداشتن زبان ازغیبت مردم

2- مشغول کردن خودش به آنچه که برای اخرت و دنیایش سود دهد

3- گریستن طولانی بر گناهانش

علی بن الحسین (ع) ، چهارمین امام شیعیان ،در پنجم شعبان سال 38 ه.ق متولد گشت.شهرت آن بزرگوار به دو لقب زین العابدین و سجاد به علت عبادت بسیار و سجده های مکررایشان است .

یکی از دلایل شهرت و محبوبیت آن حضرت نزد مردم، انتشار جملات زیبا و گرانبار در قالب دعا بود که همگان را به خود جذب می نمود. این دعاها در کتابی به نام صحیفه سجادیه که به آن زبور آل محمد نیز می گویند گرد آوری شده و مشتمل بر دقیقترین مسائل توحیدی، عبادی، اجتماعی و اخلاقی است.

سعید بن مسیب، از محدثین مشهور، درباره امام می گوید :

( هیچکس را پارساتر و باتقواتر از علی بن حسین ندیدم.)

امام در زمان خویش به  علی الخیر،  علی الاغرو  علی العابد " نیز شهرت داشت.

ابن ابی الحدید درباره امام سجاد می نویسد :

( آن حضرت را که اهل سجده بود و آثار آن بر پیشانیش آشکار بود، " ذوالثفنات " می گفتند.)

آورده اند که آن حضرت وقتی وضو می گرفت، رنگ چهره اش دگرگون می شد، و چون علت را می پرسیدند می فرمود :

( آیا می دانید که در برابر چه کسی می خواهم بایستم ؟)

و نیز گفته شده است که در وقت نماز چهره مبارکش دگرگون می شد و رعشه بر اندامش می افتاد، و می فرمود:

( این از آن روست که می خواهم در حضور آن پادشاه بزرگ بایستم.)

امام در وقت نماز به هیچ چیز توجه نداشت . یکبار به هنگام نماز دست فرزند امام شکست، او از درد فریاد می زد ، شکسته بند آوردند و استخوان دست را جا انداخت و فرزند امام هم چنان از درد فریاد می کشید. پس از نماز، امام دست بچه را دید که به گردنش آویزان است و آن زمان بود که متوجه شد دست بچه شکسته است.

زمخشری می گوید :

( زمانی علی بن الحسین (ع) به قصد وضو گرفتن دستش را در آب فروبرد ، در همان حال سرش را به سوی آسمان و ستارگان بلند کرد و در آنها به تفکر پرداخت ، زمانی دراز گذشت، صبح دمید و مؤذن اذان گفت و هنوز دست امام در آب بود.)

امام در صدقه دادن و رسیدگی به محرومین نیز زبانزد بود و پس از شهادت ایشان معلوم گردید که هزینه زندگی صد خانواده از صدقات ایشان تامین می شده است.

امام وقتی که سواره از کوچه های مدینه عبور می کرد هیچگاه تقاضای گشودن راه را نداشت و معتقد بود که راه مشترک است و ایشان حق ندارد دیگران را کنار بزند و مسیر را بگشاید .

منبع:شیعه نیوز

 

نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :


>